A New Poem

Dead Land

By Ide Kayla

Gloomy Dead Trees stand,

Jade vines crawling over damp bark.

There used to be a time when the wind blew,

Scattering lush petals of olive, gold and lavender over

Emerald pasture.

There used to be a time when magpies tittered, hopping branch to branch

On glorious willow trees,

Limp branches waved in the breeze.

There used to be a time that was serene,

Never overtaken by glass buildings or

Silly cars running on black gravel roads.

No rubbish spilling on the street.

Until now.

No life surrounds but

A dead paradise.

Dead land.

Two Poems

Imperfect

By Ide Kayla (my 10 year old daughter)

For years I have been hiding in the shadows,

In my own shell of a life.

Tears splattering the blood-covered ground.

Knees wobbling,

Chest tightened,

I shuffle downwards to what seemed like death.

Her beady snake eyes scanned me,

Holding its icy blue stare.

Snarl that can curdle milk,

Was carved by angels to perfection.

Girls and boys gawk,

Making me sag to the ground.

For my pathetic imperfection,

Stank the school yard,

Causing the Magpies to flitter away,

In  a frenzy full of feathers.

A tear, this time,

Red with blood,

Rolled down my flushed cheeks.

It seems like the girl had damaged me with words,

Leaving the crowd to point and laugh.

I squint and almost die this time.

Familiar faces grin like demon's

In front of mine, which was pale and bitter, with frost.

Same hair, same eyes, same faces.....

I gasp with horror.

The tear of blood has repeated, leaving a mark on my other cheek.

Then, almost rapidly, a third rolled down, then a fourth,

And so on, the blood flowed at an amazing speed.

I became paler, which only added to my despicable face,

Which, now was the color of a sheet.

I took a deep breath, then accepted my tragic death.

I waited.

And waited

And waited.

I was no longer in this world anymore.

I vanished.

11/12/2011

Standing in the Rain

By Ide Kayla

O, god what have we done, to make sinners,

To change? The world is thy golden,

We are trinkets, spreading

A wildfire. Burning.

Keep Burning. The skies stained with blood of fallen

Warriors. The rain pelts like an inferno,

Stinging ‘round my neck.

Midnight looms over the silky dark sky,

Tracing bright stars.

I grip a palm. Shivering,

Dripping down my back,

Tears flow. I grip the smooth hand

Tighter, feeling a familiar warmth. My veins run ice cold.

My hard plunged in my throat.

Stubbornly, I crane my neck, seeing a man.

He, not solid, transparent with a sickly

Blue tinge. My grey eyes look in to

His warm, silver ones.

A peculiar feeling shoots through me.

No, it couldn't be...............

“F-father,”

I squeak, my voice reaching a peak.

The man does not answer,

Thy just stares at me solemnly,

As if we shared a secret.

And we did.

“Father....”

I repeat, a little most courageous.

“Is that you?”

No answer.

The man is gone.

02/04/2012

Rite de Passage

Nga Gonxhe në Nënë Tereza

Nga Altin Topi 
Shekulli

Me një këndvështrim të freskët sapo është hedhur në treg nga enti botues amerikan Time Inc, një numër special rreth Nënë Terezën në përvjetorin një shekullor të lindjes te saj. Midis dyjëzimeve historike në rrjedhat e turbullta që përjetonte Ballkani i një shekulli më parë, fëmijëria dhe rinia e herëshme e Agnes Gonxhe Bojaxhiut, nuk mbeten më në terrin e tymnajes të një “vajze prej Ballkani”.

Duke u marrë si shkas një fotografi e Terezës së ardhëshme dalë ne 1928, në moshe 18 vjecare, Time shkruan ajo çka e përcakton fotografinë, janë sytë e Gonxhes, plot ngrohtësi, e që kallzojnë shumë. Vështrimi i saj është i kthjellët, e megjithatë i vendosur, shënjon një lloj padurimi. Fotoja nuk është një çast, një kapje fotografike e një provinciale naïve. Vajza në foto “ di diçka rreth rrugës ku po futet”, çfare drejtimi ështe duke marrë jeta e saj. Prej këtij moment na hapet një domethënie, interpretim i ri në shkrimin e revistës amerikane e prejardhjes etnike e familjare të Gonxhes të re për të shpjeguar Nëne Terezën.

Literature/Gjuhesi

Bisede postmortem
(pjesa e shtate)
nga Altin Topi 

A.T. Zanafillën e elegjisë e kemi gjurmuar tek grekerit e vjetër, e romaket e adaptuan prej tyre. Cili ka qëne roli i Katulit në këtë përvetësim të kësaj forme kaq të herëshme poetike?

P.G. Elegjija Rromake, që kishte xânafillë me Katulin, e pat përdor ket poet si urën lidhse tepër të çmueshme midis shkollës Aleksandrine dhe elegjivet të Tibullit e Propertusit, që u shfaqen një gjeneracion mâ vonë. Elegjija Rromake vijon me zhvillimin e vet gjithnje e mâ teper, sá që një kritik i lashte, Kuintiliani, guxon me e krahasue me mâ të mirat elegji Helenike. Katuli në koleksionin e vet, ka punue si me stilin aleksandrin të epigramit t'kursyem, âshtu edhe me figurat e moralin e mitologjisë. Mundet me u argumentue se kupleti elegjjak mâ i famshëm latin âsht i tij tek Odi et Amo:

Odi et amo. quare id faciam, fortasse requiris?

nescio, sed fieri sentio et excrucior.

Literature/Gjuhesi

Bisede postmortem 

(pjesa e shtate)

   nga Altin Topi

A.T. Zanafillën e elegjisë e kemi gjurmuar tek grekerit e vjetër, e romaket e adaptuan prej tyre. Cili ka qëne roli i Katulit në këtë përvetësim të kësaj forme kaq të herëshme poetike?

P.G. Elegjija Rromake, që kishte xânafillë me Katulin, e pat përdor ket poet si urën lidhse tepër të çmueshme midis shkollës Aleksandrine dhe elegjivet të Tibullit e Propertusit, që u shfaqen një gjeneracion mâ vonë. Elegjija Rromake vijon me zhvillimin e vet gjithnje e mâ teper, sá që një kritik i lashte, Kuintiliani, guxon me e krahasue me mâ të mirat elegji Helenike. Katuli në koleksionin e vet, ka punue si me stilin aleksandrin të epigramit ters, âshtu edhe me figurat e moralin e mitologjisë. Mundet me u argumentue se kupleti elegjjak mâ i famshëm latin âsht i tij tek Odi et Amo:

Odi et amo. quare id faciam, fortasse requiris?
nescio, sed fieri sentio et excrucior.

Art/Poezi

Ëndrra dhe Poezia

        Dikur poeti francez Paul Eluard shkruante: - “Rrëfimi i një ëndrre nuk mund të merret si recitim poeme. Te dyja jane realitete te jetuara; por e para është një kujtim, i konsumuar njëherazi, një aventurë; kurse prej te dytes asgjë s’humbet, asgje s’ndryshon. Poezia e naltëson universin për të përfituar vetëm qënia njerëzore me aftësite e veta, i krijon hapsira njeriut të shoh llojshmërinë e gjërave në mënyra të ndryshme.” Ne vazhdim i kemi te dyja, endrren e poezine te shkrira ne nje.

Opinion/Kritike

Where a writer is from is neither here nor there


Posted by Stuart Evers Books Blog http://www.guardian.co.uk/

We should beware of paying more attention to a writer's nationality than their fiction.

       In the literary world, there is perhaps nothing more insulting than being labelled "insular". Any accusation – such as Nobel prize permanent secretary Horace Engdahl's 2008 comments about the parochialism of American letters – is damaging, hurtful and also guilt-inducing. Insularity, after all, is inimical to literature, the opposite of fiction's artistic goal of understanding others. And it's not just writers who are shamed by the allegation. Publishers and, by implication, readers are often indicted on similar charges, their rigid tastes blamed for the shockingly low availability of fiction in translation.